Filip II
Władca macedoński Filip II podbił w IV w. p.n.e, znaczną połać państwa Traków, lecz panowanie Macedonii utrzymało się zaledwie przez lat pięćdziesiąt. Długotrwałe, zacięte walki osłabiły zarówno Trację, jak i Macedonię. Wtedy wdarły się tutaj po raz pierwszy barbarzyńskie ludy. z północy: Scyci, Celtowie i Sarmaci. Niebawem pojawiła się na Półwyspie Bałkańskim nowa potęga— Rzymianie. Wykorzystując zwaśnienie miejscowych szczepów, stosunkowo łatwo dokonali oni podboju i umocnili swe panowanie, zakładając" szereg warownych obozów i miast, budując drogi i mosty. W rzymskim Imperium Tracja stanowiła ważną prowincję, jako kluczowa strategiczna pozycja do dalszych podbojów na wschodzie i północy. Stąd przywożono do Rzymu znaczne ilości niewolników. Właśnie z terenów trackich pochodził Spartakus, słynny przywódca powstania niewolników, które wstrząsnęło Wiecznym Miastem. Na przełomie IV i V wieku nastąpił rozkład Cesarstwa Rzymskiego, związany między innymi z najazdami ludów barbarzyńskich. Podczas gdy plemiona germańskie wdzierały się do Italii, na Półwysep Bałkański napłynęły powtórnie fale Celtów, Sarmatów oraz nowych szczepów pochodzenia tokijskiego. Wschodnia część dawnego Imperium wyodrębniła się jako Cesarstwo Bizantyjskie ze stolicą w Konstantynopolu. Państwo to miało odtąd przez tysiąc lat odgrywać w historii Półwyspu Bałkańskiego decydującą rolę. Bizancjum asymilowało kolejne fale nasuwających się z północy ludów. Na obszarze dzisiejszej Bułgarii zaszły znaczne zmiany etniczne. Dunaj stanowił wtedy silnie bronioną granicę Cesarstwa Wschodniego.