Marsz Osmanow
Wielki marsz Os m a nów na Bałkany rozpoczął się w połowic XIV wieku. Turcy po zniszczeniu resztek Cesarstwa Bizantyjskiego dotarli do Bułgarii, podbijając ten kraj ostatecznie w roku 1396. Od tej daty zaczyna się najbardziej ponury okres historii bułgarskiej: trwająca blisko pięć stuleci niewola turecka. Turcy zniszczyli całkowicie istniejący tu ustrój, wprowadzając swój własny system feudalizmu wojskowego. Zapanowała ostra dyskryminacja narodowa i religijna. Fanatyzm muzułmański usprawiedliwiał wszelkie akty przemocy i gwałtu. Na ludność wiejską nałożyli Turcy ciężkie obowiązki, miasta gnębili przez wymierzanie wysokich podatków. Wszelkie przejawy oporu były zwalczane równie bezwzględnie jak krwawo. Stosowane w literaturze określenie tego okresu — ,,jarzmo tureckie" — nie zawiera przesady. Pod względem kulturalnym i ustrojowym stali ówcześni Turcy niżej niż podbici Bułgarzy. Rządy tureckie spowodowały więc regresję narodowej kultury i przejściowe odcięcie jej od kontaktów ze światem. Szczególnie dotkliwe były dla Bułgarów przejawy pogardy i stałe poniżanie godności osobistej. Nic więc dziwnego, że niemal od samego początku tureckiej niewoli wybuchały sporadyczne zbrojne bunty i powstania. Walka ta miała charakter aktów rozpaczy. Zmierzała początkowo nie tyle do odzyskania państwowej niepodległości, co było wówczas niepodobieństwem, ile do rozluźnienia okrutnego ucisku.