Panowanie Turkow
Pod tureckim panowaniem dokonało się wewnętrzne zróżnicowanie narodu. Warstwa bojarów w większości uległa sturczeniu. Bojarzy ubiegali się zarówno o godności administracyjne, jak l o zyski wynikające ze służby na rzecz potężnego Imperium Otomańskiego. Natomiast masy ludowe zachowały nie tylko poczucie odrębności i narodowej świadomości, ale i wolę dalszej walki. Największe i najbardziej krwawe powstanie wybuchło w roku 1688, w czasie gdy Turcy uwikłali się w ciężkie walki na północy, między innymi i z Polską. Równolegle do zbrojnego oporu toczyła się cicha walka o zachowanie narodowej kultury. W wieku XVIII pojawia się nowy, ważny czynnik walki zbrojnej. Są to oddziały tak zwanych Hajduków, partyzantów, operujących w niedostępnych lasach górskich. W XVII! w. dokonały się ważne przemiany społeczne. Powstaje wtedy w Bułgarii zarodek burżuazyjnego mieszczaństwa. Z zachodu docierają prądy racjonalizmu i oświecenia. Walka o wzmożenie świadomości narodowej toczyć się zaczyna także i nurtem legalnym. Chodzi wówczas o dwie sprawy. Pierwszy, to swoboda religii. W tym czasie wśród prawosławnego kleru zaczęli przeważać duchowni pochodzenia greckiego, jako Sudzie obcy popierali turecką administrację przeciwko interesom ludności bułgarskiej. Usiłowania Bułgarów szły więc w kierunku obsadzenia stanowisk kościelnych przez ludzi oddanych sprawie narodowej. Druga, to rozbudowa własnego szkolnictwa. Dokonano w tej dziedzinie ogromnego wysiłku, w połowie XIX w. istniało już w Bułgarii ponad 1500 szkół podstawowych i wiele średnich. Lepszych wskaźników rozwoju oświaty nie miały wówczas ani Francja, ani Anglia.