Slowianie
Po raz pierwszy pojawili się oni na Bałkanach w początkach V wieku. Następnie aż do końca wieku VI posuwali się na południe, osiedlając się takie i w Grecji, a nawet na Peloponezie. Słowianie wchłonęli resztki miejscowych ludów, w tym i Traków. Pod koniec VII w. przywędrowało silna, wojownicza, choć niezbyt liczna grupa Bułgarów. Był to koczowniczy szczep tiurski ze Środkowej Azji. Dla odróżnienia od historycznego narodu bułgarskiego szczep ów nazywa się Prabułgarami. Wojska bizantyjskie poniosły w walce z Prabułgarami druzgocącą klęskę w delcie Dunaju w roku 680. Przybysze wtargnęli w granice cesarstwa, połączyli się z osiadłymi między Dunajem i Starą Płaniną Słowianami i w roku 681 chan Asparuch założył nowe państwo ze stolicą w Plisce. Było to pierwsze państwo w dziejach Słowiańszczyzny. W ciągu dwóch następnych wieków trwał proces formowania się nowego narodu. Tiurscy przybysze przejęli zarówno język, jak i kulturę miejscowej ludności słowiańskiej, zachowała się tylko nazwa ich plemienia, którą odtąd nazywano tę nową jednostkę etniczną. Był to okres zmagań młodego państwa z potęgą Bizancjum. Kolejni władcy Bułgarii, chanowie Krum i Omurtag, wzmocnili organizację państwa i ustanowili własne prawa. Znacznie rozszerzyli granice, sięgające na północy przejściowo aż po Karpaty. Rozwinęła się nowa, oryginalna kultura, nawiązująca do miejscowych tradycji, zwłaszcza w zakresie architektury.